De eerste Oostzaner voor het voetlicht: Alain Sion

50 Jaar geleden kwam Alain van Parijs naar Nederland. Hij kwam met de Wagon Lits Comp. van Frankrijk in Nederland en ontmoette daar zijn vrouw van de toekomst. Hij handelde snel, dat wil zeggen toch nog binnen 3 jaar, en veranderde van land. Kwam eerst in Amsterdam Noord en later in de nieuwbouw van Oostzaan, waarvan hij nooit spijt heeft gehad. Het rijden door Europa bij dag en nacht was voor een oud-bakker geen probleem. Altijd werken als anderen vrij hadden en op vakantie gingen. Heel Europa ging onder hem door. Istanboel, Zurich, Sevilla, Rome, Wenen, Berlijn, ook nog het ijzeren gordijn passeren, nou dan sliep je niet, dan zat iedereen rechtop in bed. Zijn trein was de Trans Europa Express. Daarvoor reed hij op de stoomtrein: Fleche d’Or en de Fleche d’Argent. Ook reed hij op de blauwe trein van Parijs naar Nice, Cote d’Azur, de voorloper van de TGV (Train Grande Vitesse).
Alain zag de wereld als het ware kleiner worden. Maar hij zag ook alle veranderingen: de winkels in de Parijse wijken zijn minder elegant, soms zit er zelfs troep tussen. Hoewel we nog met geen woord over postzegels hebben gesproken moeten we toch nog zeggen dat Alain populair was bij alle staatshoofden: Queen Elizabeth, Pompidou, Giscard d’Estaing en ons huidige staatshoofd Beatrix.

Alain Sion

Waar zijn nou dan die postzegels? Welnu, iedere keer als hij een grens overwipte scoorde hij in dat land
postzegels. Dat werd natuurlijk een verzameling. Kijk, een Oostzaanse buurman, Gerard, hielp hem met het opzetten van de verzameling. Er werd geruild en zo groeide het. Hij spaart de hele wereld, maar natuurlijk Frankrijk. Het is een geluk dat zijn mooie huis een ruime zolder op de bovenverdieping heeft! Een ander probleem willen we hier toch noemen: hij is een verzamelaar. U leest het goed, een verzamelaar niet alleen van postzegels. Maar om daar op in te gaan moeten we een extra editie van ons clubblad maken en dat kan bruin niet trekken, dus u vraagt hem zelf maar wat hij erbij spaart. Hij is net als zovelen gestopt in het jaar 2008. Het moet qua kosten ook leuk blijven. Zijn vrouw is zeer gesteld op tompoezen van bakker Honig. Daar wil je toch nooit en te never op bezuinigen, dan maar een abonnement minder. Zo blijft het niveau van bestaan op hoogte. In Oostzaan liep het aantal frequente bezoekers van de postzegelvereniging de Postiljon al een tijdje terug, waardoor links en rechts naar de buren werd gekeken. Oostzaan kwam per 1 januari bij de Posthoorn. Gezegd is gezegd, het klikt goed. Goed volk en… gezellig! Cor Ras en Alain Sion zijn nu steeds aanwezig. Maar er gaan meer Oostzaners komen. Nou onze deur straat wijd open. Want postzegelen moet je doen als er voldoende aanbod en reuring is, anders heb je op zo’n avond daar niets te zoeken. Ook oud-bestuurslid Alain vond het overgaan naar De Posthoorn een goede beslissing. Hij is zeer te spreken over de ruimte in het Mennistenerf en over de collega verzamelaars in het Zaanse. Om nog een dwarsstraat te noemen, hij spaart ook Volvo’s. Er staan er zo een paar voor de deur. Noemt u de kleur en het type maar. Grote kans dat hij er bij staat. De Lorzie in Wormerveer was nog wat rommelig. De ruimte was te klein, het was er te vol. Maar een alternatief moet wel in de gaten gehouden worden. (En dat deden we!) In het Mennistenerf waren ook uit Oostzaan de heer de Boer met een kennis aanwezig. Hoewel ons ledental langzaam terugloopt zorgt Oostzaan weer voor een tijdelijke opleving.

Alain Sion 2Over veilingen gesproken, Alain was laatst in Purmerend, de grote voorjaarsveiling. Een prettige gebeurtenis. Hij is heel blij met inzet bod, je krijgt thuis pas te zien wat je echt hebt gescoord. Altijd
weer een prettige verrassing, altijd weer spannend en je spaart je portemonnee. Zo hoort het toch! Een andere slimme bezuiniging is niet meer doorploeteren op de dure Davo-albumbladen met 19%btw, doch aan de slag met knappe insteekboeken. Dat werkt net zo aardig en bespaart veel! Hoewel het boeiende treinleven de boventoon voerde, de postzegels kwamen wat in het nauw, zijn we bij Alain terecht gekomen bij een boeiende filatelist met een nog wat Franse, doch charmante tongval. En….reuze bedankt voor de tompouce!