WAT IS DE OVEREENKOMST TUSSEN DE JOHAN VAN OLDENBARNEVELT, DE POSTHOORN EN KROMMENIE?

Bob OosthuizenDat is onze penningmeester Bob Oosthuizen. U ziet hem nooit, hij is er altijd, achter de schermen. Met onzichtbare hand houdt hij alle geldstromen in onze club onder controle. En er zijn veel van die geldacties. Neem de twee veilingen in de maand, de afrekening met kopers en verkopers, neem de novemberveiling, bijna 1000 afrekeningen,
neem het lidmaatschapsbestand, neem de afdrachten, neem de nota’s, neem het rondzendverkeer, kortom, de penningmeester verveelt zich nooit en te never!

Ruim 45 jaar geleden werd Bob getroffen door een soort blindheid. Het duurde zes jaar voor doktoren de diagnose MS hadden gesteld. Dank zij medicijnen is er een veel langere levensduur geschapen, maar allengs worden de ongemakken groter. Kon Bob een aantal jaren terug nog zelf de zaken op de verenigingsavond afhandelen, die tijd is helaas inmiddels voorbij. Vanuit zijn heerlijke bastion aan een zijstraat van de Weverstraat, met achter aan de tuin de Snuiversloot, die naar het Agathapark voert, regelt hij via de computer en zijn medebestuurslid Willem Aaij alle financiële zaken die de club betreffen.

Ooit werd het huis grenzend aan weilanden gebouwd door grootvader Oosthuizen, een plek om nooit meer te verlaten. U herkent het huis aan een hoge radiomast. Die mast is noodzakelijk vanwege Bobs dagelijkse radiocontact met Noord Amerika. Zijn kleinzoon (één) en kleindochters (drie) snappen er maar niets van dat opa steeds tussen al die piepjes en streepjes en puntjes zit. Bob was namelijk voorheen onder andere radiotelegrafist bij Radio Holland op de hoofdafdeling aan de Amsterdamse Keizersgracht.
Hij begon als radiotelegrafist op de Johan van Oldebarnevelt. Een machtig schip! Ruim 10 jaar voer hij door de Oost. Hij heeft zo heel veel emigranten naar Australië gebracht. Hij voer later op de Tjiluwah van de Kon. Java China Pakketvaart Lijnen en ten slotte op de Boissevain. De Boissevain onderhield een lijndienst tussen Japan, Singapore, Zuid Afrika en Buenos Aires. Natuurlijk drie jaar aaneen van huis en vijf tot zes maanden verlof
thuis.

Zo heeft Bob wel in beeld dat de winters in Japan kouder zijn dan hier. En hij weet ook wat een tyfoon voorstelt. Als je dan niet vastgesjord in je kooi ligt, dan lig je er naast. Alles wat niet vast staat gaat aan de schuif en stuk. Want het kan spoken in de oost. Maar ja, varen is voor vrijgezellen. Kom je later je vrouw tegen, dan is het over met de vaarpret. Je scheepspak gaat aan de kapstok. Je verplaatst je niet meer met een boot, maar met auto, trein, tram en bus. Maar ook aan de wal kwam zijn beroep als radiotelegrafist goed van pas.

Bob maakte bij Radio Holland de ontwikkeling van de computer mee. Zijn hobby werd uiteindelijk als systeembeheerder zijn werk. Hij was binnen korte tijd de snelle administrateur geworden. En nu hebben we het nog niet over zijn andere hobby gehad: het verzamelen van postzegels van landen om ons heen, waaronder vooral België. Waarom zou je anders zelfs bestuurslid zijn van een postzegelvereniging, niet dan! Deze hobby is net als het huis, een kwestie van erfgoed. Vader werkte bij Wessanen en spaarde postzegels. In de oorlog tekende hij postzegelbladen. En of het in de genen zat, Bob ging er mee door. Het schijnt dus erfelijk te kunnen zijn! Bob is sedert 1978 lid van De Posthoorn, eind 1980 werd hij sectiehoofd van de afdeling Krommenie en Assendelft, in 1983 begon hij met de financiële administratie van de rondzendingen. En sedert 2000 is hij onze penningmeester. Maar na ruim tien jaar ziet Bob het moment naderbij komen, om naar een vervanger te gaan zoeken. Want de leeftijd gaat door en hoewel dit werk mooi is geweest, heeft hij nog veel andere aandachtsgebieden, wat dacht u van die kleinkinderen en zijn mensenreddende hond Boomer! We willen hem langs deze weg namens alle leden thuis en op de verenigingsavonden een groet brengen en danken voor zijn geweldige ondersteuning van onze club.

Boissevain